وضعیت کودکان کار همچنان یکی از تلخترین چهرههای فقر در کردستان است؛ جایی که برخی کودکان از کودکی جا میمانند.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، پشت هر چهارراه، پشت هر ویترین و میان ازدحام خیابانها، گاهی چشمانی به رهگذران خیره میشود که هنوز باید دغدغهشان دفتر مشق و زنگ تفریح باشد، نه تأمین نان شب خانواده. کودکانی که قدشان به رؤیاهای بزرگ نمیرسد، اما بار سنگین زندگی را بر شانههای کوچک خود حمل میکنند.
کار کودک فقط یک تصویر تلخ از فقر نیست؛ زخمی است که بر پیکر آینده جامعه مینشیند. هر کودکی که از مدرسه دور میشود، بخشی از سرمایه انسانی کشور از دست میرود و چرخهای از محرومیت، بیسوادی و آسیبهای اجتماعی دوباره بازتولید میشود.
در استان کردستان نیز این پدیده، اگرچه شاید در مقایسه با کلانشهرها کمتر به چشم بیاید، اما واقعیتی انکارناپذیر است. کودکانی که در بازارها، خیابانها، کارگاهها و مشاغل غیررسمی روزگار میگذرانند، تنها قربانی انتخاب خود نیستند؛ آنها قربانی فقر، بیکاری، نابرابری و گاه نبود حمایتهای کافی اجتماعیاند.
روز جهانی مبارزه با کار کودکان تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ هشداری است برای همه مسئولان و جامعه تا بار دیگر به این پرسش پاسخ دهند که چرا هنوز کودکی باید میان مدرسه و کار، دومی را انتخاب کند؛ انتخابی که در حقیقت انتخاب او نیست، بلکه تحمیل شرایط اقتصادی است. این روز، فرصتی برای دیدن واقعیتی است که در خیابانهای کردستان جریان دارد؛ کودکانی که به جای کلاس درس و بازی، سهمشان کار، محرومیت و آیندهای مبهم شده است.
کارشناسان حوزه رفاه اجتماعی معتقدند مبارزه با کار کودک تنها با جمعآوری کودکان از خیابانها محقق نمیشود. تا زمانی که خانواده از فقر رهایی نیابد و امکان اشتغال پایدار برای والدین فراهم نشود، این چرخه همچنان ادامه خواهد داشت و هر روز کودکی دیگر جایگزین کودکی خواهد شد که از خیابان خارج شده است.
در چنین شرایطی، توانمندسازی خانوادهها، توسعه آموزش، حمایتهای اجتماعی هدفمند و ایجاد فرصتهای شغلی پایدار، به اندازه حمایت مستقیم از کودکان اهمیت دارد؛ زیرا ریشه اصلی این آسیب، در سفرههای خالی خانوادهها نهفته است.
آمارهایی که نگرانکنندهاند
همزمان با روز جهانی مبارزه با کار کودکان، مدیرکل بهزیستی استان کردستان از تحت پوشش بودن 101 کودک در مرکز روزانه حمایتی و آموزشی کودکان کار استان خبر داد و اعلام کرد 2 کودک دیگر نیز بهصورت شبانهروزی از خدمات تخصصی این مجموعه بهرهمند هستند.
حسین رسولی با تأکید بر اینکه سیاست بهزیستی تنها حمایت مقطعی نیست، اظهار کرد: «توانمندسازی کودکان و خانوادههای آنان مهمترین راهکار برای شکستن چرخه فقر و جلوگیری از تداوم آسیبهای اجتماعی است.»
به گفته وی، در سال جاری برای 84 کودک خدمات آموزشی شامل ثبتنام کلاسهای زبان، پرداخت شهریه و تهیه کتابهای آموزشی فراهم شده است تا امکان بازگشت آنان به مسیر آموزش و رشد فراهم شود.
از آموزش تا اشتغال؛ تلاش برای تغییر سرنوشت
مدیرکل بهزیستی کردستان حرفهآموزی را یکی از مهمترین برنامههای این مجموعه عنوان کرد و گفت: در قالب طرح استاد ـ شاگردی، 6 کودک آموزش دیدهاند و 3 نفر نیز برای فراگیری مهارتهای تخصصی در رشتههایی مانند مکانیک و تعمیرات تلفن همراه به مراکز فنی و حرفهای معرفی شدهاند.
همچنین برای 81 نفر از مددجویان فرصتهای شغلی در حوزههایی مانند مکانیکی، برق ساختمان، موتورسازی، کنافکاری و بوتیک فراهم شده تا زمینه ورود آنان به بازار کار و کسب درآمد پایدار مهیا شود.
رسولی تأکید کرد که توانمندسازی والدین نیز بخش مهمی از این برنامههاست و آموزش مهارتهای شغلی و معرفی خانوادهها به مراکز کاریابی با هدف ایجاد استقلال اقتصادی در دستور کار قرار دارد.
وضعیت کشور؛ زنگ خطری که همچنان به صدا درمیآید
رئیس مرکز اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی کشور نیز اعلام کرده است که بیش از 12 هزار کودک کار تحت پوشش این سازمان قرار دارند؛ از این تعداد، بیش از 9 هزار کودک دارای پرونده فعال در مراکز روزانه و بیش از 3 هزار کودک در مراکز نگهداری موقت خدمات دریافت میکنند.
بر اساس اعلام این مقام مسئول، بیشترین کودکان کار در بازه سنی 7 تا 15 سال قرار دارند؛ سنی که باید دوران آموزش، بازی و رشد شخصیت آنان باشد، نه حضور در خیابان و محیطهای کاری.
وی همچنین هشدار داده است که کمک نقدی مستقیم به کودکان کار، در بسیاری از موارد نهتنها مشکل را حل نمیکند، بلکه میتواند به تداوم استثمار و گسترش چرخه کار کودک منجر شود.
کودکان کار هر کدام قصهای ناتمام از آرزوها
به گزارش تسنیم؛ کودکان کار، آمار و ارقام خشک روی کاغذ نیستند؛ هر کدام قصهای ناتمام از آرزوهایی هستند که زیر فشار فقر رنگ باختهاند. روز جهانی مبارزه با کار کودکان یادآور این حقیقت است که جای هیچ کودکی در خیابان، کارگاه یا پشت چراغ قرمز نیست.
اقدامات بهزیستی کردستان در آموزش، حرفهآموزی و توانمندسازی خانوادهها، گامی ارزشمند در مسیر حمایت از این کودکان است، اما واقعیت این است که حل ریشهای مسئله نیازمند همکاری همه دستگاههای اجرایی، نهادهای حمایتی، خیرین و سیاستگذاران است.
انتهای پیام/486